Het weeskind TienKamelen groeit op in een kasteel dat dienstdoet als rusthuis. De bejaarde bewoners, die niet altijd precies weten in welke tijd ze leven, zorgen voor haar opvoeding. Ze omringen haar met verhalen: over vroeger, over het dorp, over haar naam. 

 

Maar het veilige leven blijft niet duren. Omdat TienKamelen geen papieren heeft, moet ze het rusthuis, het dorp, het land uit. Ze strandt in het zuiden van Europa en bouwt samen met andere buitenstaanders een nieuw bestaan op. Dat lukt echter niet zonder haar verleden onder ogen te komen. 

 

TDM: Bouke, je hebt een boek geschreven. Vertel eens, hoe is dat gekomen?

BB: Dit boek is eigenlijk per ongeluk ontstaan. Ik was mijn familiegeschiedenis aan het schrijven, en daarbij moest ik me aan de feiten houden. Ter ontspanning was ik een verhaaltje beginnen te schrijven. En dat is uit de hand gelopen. Op een bepaald moment dacht ik 'hmm, hier zit wel iets in'. En dan heb ik me daarop gestort. Ik wou sowieso iets schrijven maar ik wist niet dat het dit boek ging worden. Toen ik eraan begon dacht ik niet 'laat ik nu eens een boek schrijven'.

 

TDM: Je spreekt ook over mijnbouw in het boek. Vanwaar die inspiratie?

BB: Ik heb me nog heel eventjes - toen ik dacht daar tijd voor te hebben - geëngageerd voor CATAPA, maar helaas is mijn vrijwilligersengagement nooit opengebloeid, door mijn eigen fout. Ik was met teveel andere dingen bezig. Maar ik heb hierdoor wel veel bijgeleerd over mijnbouw. En toen ik op een gegeven moment ontdekte dat mijn boek eigenlijk een vrij omvattend ecologisch en maatschappijbeeld uitdroeg, vond ik dat mijnbouw daar niet in mocht ontbreken. Ik heb er mijn werk van gemaakt om 3 keer kort maar wel krachtig en duidelijk aan te stippen dat mijnbouw een heel grote impact heeft in verschillende regio's in de wereld.  

Het komt dan ook drie keer aan bod: één keer in Spanje, één keer in Zuid-Amerika, en één keer in Afrika. En drie keer leidt het tot ellende. Ik vond het belangrijk dat het er bij zat.

 

TDM: Je bent dus nog vrijwilliger geweest bij CATAPA. Wat heb je juist gedaan?

BB: ik heb meegeschreven aan de MO*paper ('Blinkt alle goud?', tdm), die enkel online is verschenen. En ik ben ook nog eenmaal mee geweest op kamp. Maar ik zag wel veel potentieel in zowel de mensen als het thema. Nadat ik er zelf over gelezen had, vond ik het heel terecht dat CATAPA bestaat. 

 

TDM: Over je boek zelf weer. Waarom zouden we je boek moeten lezen?

BB: Omdat het in de eerste plaats leesplezier bezorgt. Maar het zegt ook iets over de wereld waarin we leven. 

 

TDM: Jouw visie op de wereld?

BB: Inderdaad, mijn visie is dat alles met alles te maken heeft. Vegetarisme met zorg voor mensen die niet meer voor zichzelf kunnen zorgen met zorg voor milieu, alles heeft met alles te maken.

 

TDM: En die visie wilde je graag delen?

BB: Ja, maar dat heb ik pas heel laat gemerkt tijdens het schrijven. Eerst was ik gewoon een verhaaltje aan het schrijven en pas gaandeweg heb ik ontdekt 'dit is hetgeen ik wil vertellen'.

 

TDM: Je wordt omschreven als debutant. Is dit dan je eerste boek?

BB: Het is mijn eerste literaire roman. Ik heb al een non-fictie roman geschreven (over zijn familiegeschiedenis, tdm), een kinderboekje en enkele boeken in opdracht.

 

TDM: Bedankt, Bouke, voor dit interview en ik wens je veel succes met de verkoop van je boek en je verdere literaire carrière!

BB: Ik wens de mensen van CATAPA ook nog veel volharding en succes!